Ben, istediğiniz şekilde yazı yazarım

Her türlü yazı yazılır. İstediğiniz her şekilde. Senaryo da yazılır.

ESERLERİMİN ÇOĞU SİLİNMİŞ AMA BİR TÜRÜ SİLİNMİŞ BİR ESER BULDUM DÜZENLEYİP SİZE SUNDUM. KUSURA BAKMAYIN :D

ÖRN:
Gece, şehrin üstüne ince bir metal örtü gibi çökmüştü. Sokak lambaları titrek yanıyor, rüzgâr apartmanların arasından geçerken sanki eski bir makinenin dişlileri sürtünüyordu.

Emir’in laboratuvarı bu şehrin içinde ayrı bir dünya gibiydi. Dışarıdan bakıldığında eski bir depo gibi görünürdü ama içerisi başka bir gerçekliğe açılıyordu. Kablolar duvarlardan sarkıyor, ekranlar farklı frekanslarda yanıp sönüyor, masaların üzerinde yarım kalmış icatlar birbirine karışıyordu.

Emir, gözlerini ekrandan ayırmadan konuştu.

“Bu sefer çalışması gerekiyor.”

Yıldırım kapının kenarında ayakta duruyordu. Elinde yarım kalmış bir sandviç vardı ama yemeyi unutmuş gibiydi.

“Bunu geçen sefer de söyledin.”

Emir cevap vermedi. Parmakları klavyenin üzerinde hızla hareket ediyordu. Ekranda karmaşık bir enerji simülasyonu dönüyordu. Bu proje onun haftalardır uykusuz kalmasına sebep olmuştu.

“Abi,” dedi Yıldırım, “bence biraz ara versen iyi olacak. İnsan beyni de makine gibi değil.”

Emir kısa bir kahkaha attı.

“İnsan beyni zaten makinedir. Sadece henüz tam anlamıyoruz.”

Yıldırım iç çekti. Bu cümleyi daha önce çok duymuştu.

Emir masanın altındaki ana güç düğmesine baktı. Sistem hazırdı. Bu cihaz, insan zihnindeki duygusal dalgaları analiz etmek ve teorik olarak ayrıştırmak için tasarlanmıştı. Emir bunu “duygu haritalama sistemi” olarak adlandırıyordu.

Ama gerçek amaç çok daha derindi.

“Eğer duyguları ayrı ayrı inceleyebilirsek,” dedi Emir kendi kendine, “insanı da çözebiliriz.”

Yıldırım yaklaşarak makineye baktı.

“Bana çok… tehlikeli bir şey gibi geliyor.”

Emir sonunda başını kaldırdı.

“Bilim tehlikesiz olmaz.”

O an odada kısa bir sessizlik oluştu. Sadece sistemin düşük uğultusu duyuluyordu.

Emir elini ana panelin üzerine koydu.

“Başlatıyorum.”

Yıldırım bir adım geri gitti.

“Abi, emin misin?”

Emir cevap vermedi.

Düğmeye bastı.

Başta hiçbir şey olmadı.

Sonra ışıklar sönüp tekrar yandı.

Ekranlar titredi.

Ve makine derin bir nefes alır gibi ses çıkardı.

O anda laboratuvarın içi bükülmeye başladı. Sesler uzadı, ışıklar kırıldı, hava yoğunlaştı. Sanki gerçeklik birkaç saniyeliğine yanlış yüklenmişti.

Yıldırım bağırdı.

“Abi ne oluyor!”

(...)