Sahip Olmak Yetmiyor; İçimizdeki Bitmeyen Arayış

Tatminsizliğin sebebi sahip olamadıkların mı? Yoksa başkalarının sahip oldukları mı? Bazen bir soru gelir, insanın içini darmadağın eder. İçimizde bir muhasebe başlar usulca. Ne kadar memnunum? Gerçekten mutlu muyum? Yoksa hep bir eksiklikle mi yaşıyorum? Sanmıyorum ki bir insan tamamen tatmin olsun. Hep daha fazlası, hep daha iyisi arzulanır. Milyarder de ister, milyonerde. Çünkü gözümüz çoğunlukla başkalarının sahip olduklarındadır. Belki de bu durum çocukken başlar. Dışarıdan bir oyuncak kavgası gibi görünür ama derinlerde bir şey vardır: Elindekinden memnun olmamak. Kendi içime döndüm. Düşündüm… “Keşke onun gibi olsaydı”, “ah, onun yerinde olsaydım” dediklerim oldu. Belki hâlâ oluyor. Peki bu his ne? Tatminsizlik mi? Kıskançlık mı? Bence bu, tatminsizlik. Çünkü insan mutlu olmayı bilmiyor. Elindekinin kıymetini ancak kaybettiğinde anlıyor. Belki de en büyük huzur, sahip olduklarımızın kıymetini fark etmekte saklıdır…