Farkındalık

Her gün,gün geçtikçe,zaman aktıkça ve yaşadıkça hep bişeyler fark ediyoruz.Bişeyleri zaman içinde fark etmek size ne hissettirir?Bana hem iyi hem kötü hissettirir. Bunun bir sürü farklı yanı da var tabi.Fark ettiğimiz her şey doğru ile birebir olmayabilir hatta doğru da olmayabilir.Peki birşeyi fark ettiğimizi düşündüğünüz an aslında fark ettiğimiz şeyin %100 doğru olduğunu düşündüğümüz bir an değil mi bizim için ? Taa ki diğer fark etmeye kadar ..? Yaklaşık 3 gündür üstünde düşündüğüm ve 3 gün önce fark ettiğim bişey hakkında güzel bir kompozisyon yazmak istedim.. Her akşamüstü evin balkonunda oturuyorum.Çevremi izliyorum.Ağaçlara,bulutlara,elektrik direklerine konan kuşlara.. Benim için güzel bir saat.Telefonumdan uzak, elime kitabımı aldığım,kahvemi yaptığım,çevremi izlediğim sakin bir saat. Her gün oturuyorum bunları yapıyorum.Çoğu şeyin yeri değişmiyor ama ben bu görüntüyü ilk defa fark ediyorum.Peki neden o kadar zaman bunu fark etmezken şimdi fark ediyorum? Neden bu kadar uzun süredir bu yorumu yapamazken,iki tane basit yan yana duran ağaç için şimdi bu yorumu yaptım?Benim bunu fark etmemdeki en büyük sebep artık bişeylere farklı bir açıdan bakmaya başlamamdı.Her gün oturup iki ağaç deyip geçtiğim görseli 3 gün önce onları bişeylere benzeterek yorum yapıp aslında benim gözümde,benim her gün baktığımdan bambaşka bir anlamı oldu. Bana göre bişeyleri fark etmemizde ya da ne şekilde, nasıl fark ettiğimizde bunların zaman içindeki farklılığındaki en büyük neden bizim yaşadığımız sürecin,zaman içinde bakış açımızı değiştirmesidir. Büyükler ise zaman içindeki bu bakış açısının değişmesine, yeni bir bakış açısı kazanmaya ya da bunları biriktirmeye olgunluk diyor.Bakış açısının doğruluğu yanlışlığı üstte anlattığım gibi,bişey fark edilince onun %100 doğruluğundan şüphe dahi etmiyoruz.Oysa bana göre olgunluk bir bakış açısı üstünüzde hakimken bile her açıdan bakmayı bakabileyi birşey fark edildiğinde bile onun %100 doğru olduğunu düşünmemektir. Gelelim Katriye'nin gözündeki iki ağaca,iki farklı insana. İlk baktığımızda biri rüzgardan eğilmiş diğeri ise rüzgara karşı dik durmuş.Biraz daha inceledim.Eğilmemiş olan dallarını daha dengeli dağıtmış diğeri ise bir yerde toplamış. Sorumluluklarını,hedeflerini yaşamına dengeli bir şekilde yayan dengeli bir insan daha güçlü daha dirençliyken diğer ağaç sorumluluklarını,hedeflerini hayatının bir yerinde toplamaya çalışmış dengesiz bir hayat içinde aynı darbelerden eğilmiş,düşmüş bir bireyle benzettim. Bu durum ise hayatta her şeyin bir mekanizmasının olduğu konusunda ve de bu mekanizmalar arasındaki sonsuz, uçsuz bucaksız benzerliği bağlayıcılığı konusunda beni bir kez daha ışıklar içine attı. Bu farkındalığı kendi içimde yaşarken bir de yaşatmak istedim.