03:17

Saat 03:17. Gördüğüm rüyanın gerçekliğini sorgularken, gün içinde hiç duymadığım o zil sesiyle irkildim. Uykunun sisinden sıyrılmam zaman aldı. Gecenin üçüydü. Ve benim zilim çalmıştı. Yatağımdan kapıya kadar olan yol, korkmak için gayet yeterliydi. Ben de bu fırsatı güzelce kullandım. Yalnız yaşıyordum. Ama bu, seçilmiş bir yalnızlık değildi. Bir dizi ölüm, bir dizi eksik veda... Yalnızlığım, benim değil başkalarının bıraktıklarıyla şekillendi. Zile ölülerin basmayacağını biliyordum elbet. Ama yine de içimi bir ürperti sardı. Kapının ardında bir ölümlü vardı; hissediyordum. Merak korkunun önüne geçtiğinde insan hareket eder. Kapıya yürüdüm. Usulca. Sanki ses yaparsam, ardındaki şey gerçek olacak gibiydi. Kapıyı açtım. Kimse yoktu. Ama yerde iki şey vardı: Bir zarf. Ve Boğaz’da, gün batımında çekilmiş bir fotoğraf. İkimizin olduğu bir an. Ama artık sadece birimizin yaşadığı bir an. Fotoğraf hafif solmuştu. Renkler birbirine karışmış, güneş ışığı yüzleri neredeyse silmişti. Ben kadrajın sağındaydım. O sol tarafta, yüzünde o tanıdık gülümseme. Ama bu kez sanki içi boştu. Ya da ben artık öyle görüyordum. Zarfı açtım. Ve cümleler… Canı olsa ağlardı. Mektup şöyleydi: " ‘İntihar’ olacak iş değil derdim. Ve başıma geleceğini de ben seçtim. Hele gün batımında en güzel pozları vermek için köprüyü arkasına alan insanlara karşı... Görüntü kirliliği olarak ölmek istemezdim başkasının fotoğrafında. Ama artık umurumda değil. Hayatımın sonuna da sen ilham verdin. Vardı hep öyle bir tarafın. Cidden güzel manzara. Elvada.” Yutkundu. 03:17 artık sadece bir saat değildi onun için. Yaşanması mümkünken, yaşayamadığı bütün mutlulukların başlangıç saatiydi. Zili hatırladıkça, o geceyi yeniden yaşıyordu. Kendi hayatına bile yabancılaşmıştı. Fotoğrafın kenarındaki tarihe baktı: beş yıl önce. O günden bugüne hiçbir şeyin aynı kalmadığını o anda fark etti. Ama değişen zaman değildi aslında—değişen, içinde kalan son umutmuş. O an şunu düşündü: Bazı insanlar gider. Ama bazı vedalar içinden hiç gitmez.