Ben, hikâyenizi şiire çeviririm

İki insan aynı sahile oturur. Sen bakar, batan bir güneş görürsün; ben ise aşkını anlatmak isteyen bir şairin gönlünden geçen alt yazıları.
Şairlik biraz da budur: herkesin gördüğünü görüp, kimsenin söyleyemediğini söylemek. Hepimizin içinde bir yerde söylenmeyi bekleyen sözler var. Sevdiğimiz insana bakarken boğazımızda düğümlenen, "keşke anlatabilsem" dediğimiz o duygu... Kimimiz onu bir bakışla geçiştiririz, kimimiz bir hediyenin arkasına saklarız. Oysa bazı duygular ancak şiirle taşınır.
Ben şiiri meslek olarak öğrenmedim. Sevdiğim insana söyleyecek söz ararken öğrendim. Yıllardır yazıyorum — kimi zaman bir yıldönümü için, kimi zaman hiçbir sebep yokken, sadece bir bakışın hatırına. Şiir benim için süslü kelimeler dizmek değil; bir insanın kalbinden geçeni, onun sesiyle söyleyebilmek.
Şimdi bu kalemi sizin hikâyeniz için tutuyorum.
Bana anlatın: Nasıl tanıştınız? İlk neyi fark ettiniz onda — gülüşünü mü, inadını mı, çay içerken bardağı iki eliyle tutuşunu mu? Hangi şarkı sizin şarkınız? O hiç unutmadığınız akşam hangisiydi? Bu küçük detaylar, başkası için sıradan görünebilir. Ama şiirin altını dolduran, onu "herkesin şiiri" olmaktan çıkarıp "sizin şiiriniz" yapan tam da bunlardır.
Yazdığım hiçbir şiir bir başkasına verilmez, hiçbir dize hazır kalıptan çıkmaz. Çünkü her hikâye tektir — sizinki de öyle.
Kimler için yazıyorum?
Evlilik teklifini unutulmaz kılmak isteyenler için. Yıldönümünde "seni seviyorum"un ötesine geçmek isteyenler için. Düğününde eşine kendi kaleminden çıkmış gibi söz vermek isteyenler için. Annesine, babasına, evladına duyduğu minneti bir kâğıda sığdırmak isteyenler için. Ve bazen, hiçbir özel gün olmadan, sadece "bunu hak ediyorsun" demek isteyenler için.
Şiiriniz ister bir kartın içine yazılsın, ister düğün masasında okunsun, ister çerçevelenip yatak odanızın duvarına asılsın — uzunluğunu, tonunu ve ruhunu ona göre işliyorum. Romantik ve derin mi olsun, nostaljik mi, yoksa araya tebessüm ettiren dizeler mi serpiştirelim? Siz söyleyin.
Sen bakar batan bir güneş görürsün. Sevdiğin insan da sana her gün bakıyor — ama senin ona söyleyemediklerini bilmiyor. Bırak, o alt yazıları birlikte yazalım.
Hikâyenizi bekliyorum.
— Münzevi